Kto mi dał skrzydła...: Przystanek: Heathrow (26.04.2009)

Jak się najtaniej dostać z Transylwanii do Polski? PKSem? Pociągiem? Nie... Wizz Air’em ;-) Oczywiście dla osób, które nie przepadają za lataniem (to nie ja) i długim czasem oczekiwania na lotnisku tranzytowym (no dobra... czasem mógłbym zaliczyć się do tego grona), podróż taka mogłaby się wydawać czymś... powiedzmy dziwnym, ale spotter przecież zawsze znajdzie jakiś pomysł jak zagospodarować parę godzin na lotnisku. Wprawdzie Luton, czyli lotnisko na którym trzeba się przesiąść między samolotem przylatującym z Kluża a samolotem odlatującym do Warszawy, nie należy do portów o najbardziej zróżnicowanym ruchu, ale od czego jest Internet i spotterska pomysłowość. Wystarczyło mi kilka kliknięć, żeby wiedzieć jak spędzę 12 godzin w aglomeracji londyńskiej. Wprawdzie jedna z koleżanek sugerowała mi odwiedzenie centrum handlowego w Luton, jednak z pomysłu tego nie skorzystałem i autobusem National Express pojechałem (bezpośrednio!) na Heathrow w celach fotograficznych.

Faktem jest, że jeśli od 12 godzin, które przyszło mi spędzić w Anglii, odjąłem czas przejazdu między Luton a Heathrow (ok. 1,5 godz. w jedną stronę) i czas oczekiwania na autobus oraz gdy uwzględniłem możliwe opóźnienia i konieczność zgłoszenia się do odprawy na 2 godz. przed odlotem, na spotting zostało mi raptem jakieś 5 godzin. Na szczęście Heathrow, w odróżnieniu od cichego lotniska w Klużu (kiedyś się zmuszę i o nim też napiszę), do spokojnych nie należy i nudzić się na nim nie sposób. Oczywiście w tym miejscu mógłbym zacząć opisywać maszynki, które latają na główne lotnisko w Londynie, ale chyba nie ma takiej potrzeby – w końcu wystarczy odwiedzić jakikolwiek lotniczy serwis fotograficzny lub stronę www lotniska, aby się dowiedzieć co można spotkać na Heathrow.

26 kwietnia rano i wczesnym popołudniem w użyciu były pasy 09R (starty) oraz 09L (lądowania). Biorąc pod uwagę fakt, iż chciałem zrobić jak najwięcej fotek przy możliwie ograniczonym przemieszczaniu się, udałem się na łączkę w pobliżu terminala nr 5 (dojazd z Heathrow Central darmowym pociągiem, a następnie jakieś 15 minut piechotą na drugą stronę szosy) znaną z wcześniejszych wizyt w Londynie. Wprawdzie na początku ciut pomyliłem drogę, co poskutkowało utratą szansy zrobienia fotki B747-400 Air New Zealand (@#%$&!!!), ale w końcu dotarłem na miejsce idąc wzdłuż Stanwell Moor Rd. Na miejscu, jak można się było tego spodziewać, było już kilku spotterów – zarówno lokalnych, jak i przyjezdnych. Rozłożywszy sprzęt przystąpiłem do zwykłej spotterskiej roboty (od czasu do czasu przerywanej gryzem kanapki świeżo przywiezionej z Rumunii). Wybrane efekty pięciogodzinnej działalności widać poniżej: